هرچه موهات بلندتر

عمر من بلند

گیسوان آشفته روی شانه هات

تابلویی از سیاه قلم و مرکب چینی پرهای چلچله ....

که به آن دعاهایی از اسماء الهی می بندم

می دانی چرا در دعای موهات می میرم؟

چون سرگذشت اولین و آخرین قرار ماست

دفتر خاطرات ما است

نگذار آن را بدزدند

از مجموعه "صد نامه عاشقانه" نزار قبانی ترجمه رضا عامری

/ 0 نظر / 7 بازدید